[งานปีใหม่]

posted on 08 Jan 2006 16:40 by kapologip

[งานปีใหม่](อาจยาวหน่อยนะ)

ไปสนุกมากเลยอ่ะไปกัน 20 คน ถึงจำนวนจะน้อยนิดแต่ว่าสนุกจริงๆอ่ะ ไปถึงที่โน้น 11 เช้าได้มั้ง(โดยประมาณ) ไปถึงก็นั่งๆนอนๆตีพุงอยู่แปบนึง ก็เลยคิดเกมขึ้นมา เกมแรกที่เล่นคือ เกมต่อเพลง(ให้ตายเถอะ เพลงยิ่งโง่ๆอยู่) ก็จับกลุ่ม 3 คนแต่โชคไม่ดีตรงที่นับเลขเอาเลยอดอยู่กลุ่มเดียวกับโอเลย เกมนี้สนุกดี ถ้าร้องไม่ได้ให้ลุกขึ้นเต้นอ่ะ เกมต่อไปคือเกม ถาม-ตอบ คือจะเปิดเพลงไปเรื่อยๆแล้วให้ส่งของ ถ้าเพลงหยุดแล้วของตกอยู่ที่ใคร คนนั้นต้องโดนถามคำถาม 1 คำม ไอ้แค่นี้อ่ะไม่ยากหรอก มันจะยากตรงที่ ต้องตอบตามจริงเนี้ยแหละ (โอ้!! เครียด) เพลงเปิดไปก็โดนกันไปบ้างโดนแซวเรื่องแฟนกันบ้าง ถามเกี่ยวกับคนที่ตัวเองไม่ชอบบ้าง แต่มาสะดุดไอ้ตอนที่โอโดนถาม มันเป็นคำถามว่า "โอ ออนด์อ่ะรู้ข้อสอบของห้อง 1 จริงมั้ย"(ออนด์เพื่อนตูเอง) ขอบอกเลยว่าเราเป็นโอเราก้ตอบลำบาก ประการแรก ออนด์เป้นเพื่อนตูอ่ะ ตอบลำบากจัง ประการต่อมา กฎบอกให้พูดความจริงนะเฟ้ย !! เครียดเลยตูตอนนั้นโอก็มองหน้าเรา ว่าควรจะตอบอะไร ตอนนั้นเราก็อึ้งไปพักนึงเพราะไม่คิดว่าจะโดนคำถามแบบนี้ แต่ถ้าเป็นเราเราก็จะตอบว่าตามความจริงว่าออนด์รู้ คำถามต่อมา(วนหลายรอบนะ) เราโดนจนได้ เราโดนไอ้โอถามมาว่า เคยมีความรักมั้ย ตอบไปว่า "ไม่มี แต่ถ้าความรักแบบเพื่อนน่ะมี" แล้วก็โดนถามต่อ(จริงๆเค้าแค่คำถามเดียวนะป้า)ว่าคิดยังไงกับนุ๊กก็ตอบไปว่าไม่ได้คิดอะไร เหอๆมั่นใจโว้ย(แต่อยากบอกว่าตอนที่โอโดนตอนแรกน่ะเราจะถามโอก็ได้ว่ารู้สึกยังไงกับแป๊ะ แต่ที่เราไม่ถามเพราะเราไม่อยากเอ่ยถึงเรื่องพวกนี้แต่ไอ้โอแกทำให้เราต้องเปลี่ยนใจ)ต่อไปก็วนไปวนมาจนมาตกที่ตูอีกจนได้เลยโดนคำถามว่า คิดว่าเพื่อนในห้องคนไหนดีสุด ตอบไปว่าผึ้ง แต่พอมาคิดๆอีกทีหลังจากตอบไปคำตอบนั่นมันก็ใช่ครึ่งนึงอ่ะ (ไม่รู้ว่าตอนนั้นทำไมถึงตอบไปแบบนั้น อาจเพราะกำลังคิดว่าคำถามนั่นน่ะเป็นคำถามว่าชอบใครมากที่สุดในห้อง)ขอโทษจริงๆนะ จริงๆแล้วอ่ะคนที่ดีที่สุดสำหรับเราเราว่าโอแต่ว่าคนที่น่ารัก+ดีอ่ะเป็นผึ้ง แต่ไงเราก็ชอบผึ้งมากก่า แต่ว่าโอเราว่าเป็นเหมือนพี่สาวและเพื่อนอ่ะ ส่วนผึ้งก็เป็นเพื่อนที่ดีอีกคนอ่ะ ผึ้งเป็นคนแรกที่เวลาเราเห็นผึ้งร้องไห้แล้วเรารู้สึกแปลกๆ เหมือนกับว่าใครมารังแกผึ้งของตูเดี๋ยวเถอะเมิง (ประมาณนั้น) แต่มีบางครั้งที่เราไม่ถามผึ้งว่าร้องไห้ทำไม เพราะเราไม่อยากถามแล้วก็คิดเองว่าถ้าถามอ่ะมันจะเป็นการตอกย้ำผึ้งมั้ย ผึ้งจะไม่สบายใจรึเปล่าว่าเราถาม เราคิดว่าไม่อยากให้ผึ้งรู้ว่าเรารู้นะว่าผึ้งร้องไห้ เพราะเวลาเราร้องน่ะถ้ามีคนมาทักหรืออะไรเราจะร้องมากกว่าปกติเราก็เลยเงียบๆ แต่ถามว่าอยากรู้มั้ยว่าผึ้งร้องเพราะอะไร ตอบได้เลย 100 % ว่าอยาก(ตามประสาคนสอด) แต่ว่าเราไม่กล้าที่จะถามอ่ะ ไม่อยากถามแม้กระทั่งปุ้นที่เราคิดว่าน่าจะรู้ เราอยากให้มันผ่านๆไปมากกว่า บางทีที่เพื่อนเราร้องไห้น่ะเราไม่เข้าไปปลอบไม่ใช่ไม่รัก ไม่ใช่ไม่ห่วงนะ แต่ว่าเราก็คิดเองอีกล่ะว่า บางทีไปปลอบก็ไม่ได้แก้ไขอะไรมากไปกว่านี้ หรืออาจตอกย้ำเขาเวลาที่เขาพูดอ่ะว่าเป็นอะไร เราว่าเขาอาจจะเจ็บ ก็เลยเงียบๆดีกว่าแต่ไม่ใช่เราไม่ห่วงนะ เราอยากรู้เสมอ ตอนที่เล้งร้องไห้เราก็ไม่อยากปลอบ อยากปล่อยให้เค้าร้องไห้จนพอใจ ปล่อยให้เค้าสงบสติ แล้วก็อยู่เงียบๆคนเดียว แต่บางทีการไม่ปลอบมันก็ไม่ได้ดีเสมอไปอาจมีคนคิดว่าที่เราไม่ปลอบเพราะเราไมห่วงแต่จริงๆสำหรับเรามันไม่ใช่ บางทีเราเห็นหนุนกะทรายร้องไห้เราก็พูดกับโอแค่ว่า ทำไมหนุนร้องไห้ว่ะ แต่ให้ไปถามเราก็ไม่ถามหรอก ไม่ใช่เพราะไม่สนิทแต่ก็เหตุผลเดิมไม่อยากถามเพราะไม่อยากให้เค้าตอบ ยิ่งเวลาเราหันไปแล้วเห็นน้ำตาผึ้งหยดแหมะนะ ใจเรายิ่งหวิวๆ มันแปลกๆแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ตอนนั้นอยากเข้าไปปลอบ อยากเข้าไปถาม อยากเข้าไปทำอะไรก็ได้ที่จะทำให้ผึ้งหยุดร้อง ทำให้ผึ้งยิ้มอ่ะ แต่เราก็ไม่กล้าเพราะเราก็ไม่ได้สนิทกับผึ้งมานาน ก็เลยปล่อยเป็นหน้าที่ปุ้นดีกว่าเราชอบเวลาผึ้งยิ้ม ผึ้งหัวเราะเราชอบตอนนั้นมาก แล้วยิ่งถ้าเราทำให้ผึ้งหัวเราะหรือยิ้มได้เราจะดีใจมากๆเลยด้วย ไม่รู้ทำไมเราไม่ได้รู้สึกแบบนี้กับโอ เหมือนที่รู้สึกกับผึ้งทั้งๆที่รู้จักมันมานานแล้ว เราชอบที่ผึ้งเป็นแบบนี้อยากจะบอกจริงๆว่าผึ้งน่ารักมาก ผึ้ง ออนด์ ปุ้น เป็น 3 คนแรกนะที่เราซื้อของขวัญให้ทั้งๆที่เรารู้จักกับผึ้งแค่ปีนี้ อยากให้มากเลย อยากให้ผึ้งมากๆ อยากให้ทุกคนแหละแต่ว่าเราอยากให้ผึ้งมากที่สุด ของขวัญเราตั้งใจเลือกเป็นพิเศษจัดว่าเลือกนานที่สุดเลยก้ว่าได้ ^^ (เปิดเผยทุกอย่างคับ) ผึ้ง ออนด์ ปุ้น ไม่เหมือนกันนะ ผึ้งน่ะดีแล้วแต่ว่าเราไม่อยากเห็นผึ้งร้องไห้อีก เราไม่สบายใจ ผึ้งไม่สบายง่ายเราก็เป็นห่วงดูแลสุขภาพด้วยนะ ^^ ปุ้นน่ะ เครียดไปนิดนึง อยากให้ลดลงบ้าง เพราะว่าเราเป้นห่วงสุขภาพของปุ้น แล้วก้ปุ้นเป็นเพื่อนคนแรกที่เรียกเราว่า "คุณ" เราไม่ได้อึดอัด หรืออะไรนะแค่รู้สึกว่ามันแปลกๆเหมือนเราสูงกว่าปุ้นยังไงก็ไม่รู้ เราไปงานวันนี้เพราะเราอยากไปจริงๆ ไม่ใช่เพราะมีใครบังคับ หรือมีเพื่อนไป แต่เราอยากไปอยากไปตั้งแต่ที่เริ่มคุยกันแล้ว เป็นครั้งแรกที่เราอยากมีส่วนร่วมในห้องนี้บ้าง แล้วก้อีกอย่างเป็นส่วนเล็กน้อยก็คือ ปุยมาบอกว่าอยากให้กลุ่มเราไป เราก็เห็นว่า เฮ้ย!! แม่งเห็นความสำคัญของเราขนาดนี้ตูจะยังไม่มาอีกเหรอว่ะ (มันอายว่ะ) ก็เลยมาด้วย แต่อยากมาอยากมามากเลย ยังคิดเลยว่าถ้าไม่มีใครมาแล้วเรามาคนเดียว เราก้จะมา(แล้วจะมาสุงสิงกะผึ้ง) ^^

ไปคราวนี้ประทับใจหลายอย่าง รู้ในสิ่งที่ไม่เคยรู้แต่ที่ชอบที่สุดก็คือ ตอนกลับอ่ะ เห็นตอนที่อยู่บนรถไฟฟ้าใต้ดินอ่ะ เห็นโบว์ นับจำนวนคนว่าครบมั้ย ทำให้รู้สึกว่า เออแม่งดีว่ะเหมือนมากับอาจารย์เลย ประทับใคตรงนี้มากเลยอ่ะ

ฟังเรื่องค่อนข้างจริงจัง มาดูคอสดีก่า น่ารักมากเลยใครก้ไม่รู้