เรื่องเล่าจากเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง

posted on 24 Feb 2007 18:48 by kapologip

มีเด็กผู้หญิงอยู่คนหนึ่ง วันหนึ่งเด็กคนนั้นรู้สึกไม่ค่อยสบาย

แต่เธอก็ยังคงไปโรงเรียนตามปกติ

พอถึงชั่วโมงที่ 3 เธอรู้สึกแปลกๆเพลียๆ เลยโทรศัพท์ไปหาแม่

เพื่อที่จะบอกว่า เย็นนี้เธอจะไม่ไปเรียนพิเศษ ให้แม่บอกพ่อด้วย

แม่เธอเอ่ยขึ้นมาว่า

'ดีขึ้นหรือยังลูก วันนี้แม่ไปซื้อยามาให้ด้วยนะ เต็มเลย เดี๋ยวกลับมากินนะ'

เด็กสาวได้แต่ตอบกลับไปว่า 'อืม' เพราะหล่อนไม่มีเสียงที่จะพูด

แต่ดวงตาของหล่อนกลับมีน้ำตาคลอ หากแต่หล่อนยังยับยั้งไว้ได้

แม้ในใจของหล่อนอยากจะร้องไห้แค่ไหนก็ตาม

เย็นวันนั้นหล่อนโทรไปที่บ้านเพื่อถามแม่ว่าพ่อของหล่อนกลับมาจากบ้านใหม่หรือยัง

แล้วนั่นก็เป็นปัญหา

พ่อของหล่อนโมโหที่หล่อนไม่โทรเข้ามือถือพ่อ แต่กลับโทรเข้าเบอร์บ้าน

ซึ่งมันทำให้หล่อนต้องเสียเงิน

หล่อนไม่ได้คิดว่าพ่อหล่อนจะกลับมาแล้ว โทรไปเบอร์ที่ชอบมีคนโทรผิดบ่อย

เพือหวังลึกๆว่า หากพ่อของหล่อนอยู่บ้าน แม่คงจะพูดว่า 'โทรผิดค่ะ'

หากแต่แม่ของหล่อนคุยกับหล่อนได้ ด้วยความที่ไม่คิดอะไร

หล่อนก็นึกว่าพ่อไม่อยู่ จนเมื่อรู้สึกแปลกๆก็ได้ถามแม่ไปว่า 'ป๊าอยู่มั้ย'

และคำตอบที่ได้กลับมาทำให้หล่อนเดาเหตุการณ์ต่อไปได้

'อยู่' คำนี้คำเดียว ที่หล่อนรู้สึกว่า หล่อนซวยแน่

ไม่นานหลังจากนั้น พ่อหล่อนก็โทรเข้ามือถือแล้วด่าว่าหล่อน

หล่อนก็ไม่ได้โต้ตอบอะไรตามประสาของคนกลัวพ่อ

หล่อนเพียงอยากให้พ่อมารับหล่อนเร็วๆ เพราะหล่อนต้องการกลับไปนอน

พ่อหล่อนมารับ พร้อมกับคำด่าตลอดทาง

แต่ยังไม่ได้พาหล่อนกลับบ้าน พาหล่อนกับพี่ของหล่อนไปเอาของ

แล้วค่อยพามาส่ง ใช้เวลาไปอีกเกือบ 40 นาที

กลับมาถึงบ้านหล่อนไม่พูดจาอะไร แต่เดินขึ้นไปข้างบนเพียงหวังแค่ว่า 'จะนอน'

แต่หล่อนก็ไปเข้าห้องน้ำก่อน

ออกมาจากห้องน้ำ พี่ของหล่อนเรียกเพราะแม่ของหล่อนโทรมาจากข้างล่าง

คำแรกที่แม่เอ่ยขึ้นมา

''แม่ขอโทษนะลูก"

แค่นี้ แค่ประโยคนี้ประโยคเดียว ทำให้หล่อนไม่สามารถเอ่ยอะไรกลับไปได้อีก

หล่อนพยายามที่จะกลั้นสะอื้นไว้ หากแต่หล่อนไม่สามารถทำได้

น้ำตาของหล่อนไหลอาบแก้ม แต่หล่อนก็เงียบเพื่อไม่ให้แม่รู้ว่า

'หล่อนร้องไห้'

และแม่เองก็เหมือนกับจะรู้ "เป็นอะไรลูก"

เท่านั้น หล่อนก็เอ่ยเสียงสะอื้นให้แม่ได้รับรู้

หากแต่ไม่พูดอะไรออกไปเลย

หล่อนวางหูหลังจากที่แวงไปได้เล้กน้อย

หล่อนก็เดินออกมานอนร้องไห้ที่เตียง

คิดประสาคนโง่และขี้น้อยใจว่า

'ถ้าพ่อเข้าใจเราแบบนี้บ้างก็คงจะดี'

วันนั้นเด็กสาวคนนั้นรู้สึกรักแม่เพิ่มขึ้น

รู้สึกอยากกอดแม่ และก็ได้กอดสมใจ

แต่หล่อนก็ไม่ได้รักพ่อของหล่อนน้อยลง